Pośrednicz w sporze między dwiema osobami i znajdź to jedno porozumienie, które zadowoli obie strony – zwycięstwo tylko jednej strony oznacza przegrany poziom.
Każdy spór wskazuje dwie strony, to, czego chce każda z nich, oraz listę możliwych rozwiązań. Wybierz rozwiązanie, a wskaźniki pokażą, jak bardzo byłaby zadowolona każda ze stron. Tylko prawdziwy kompromis, który podniesie obie strony powyżej progu, liczy się jako zwycięstwo, a bardziej sprawiedliwa równowaga zapewnia więcej gwiazdek.
Dwoje współlokatorów przez całą zimę kłóci się o termostat. Priya chce, by w mieszkaniu było ciepło i przytulnie; Marco chce niskich rachunków i chłodnego powietrza. W każdym sporze obowiązuje ta sama linia: porozumienie liczy się tylko wtedy, gdy obie strony mają powyżej 50.
Na stole leży pięć propozycji. Podkręcenie ogrzewania do 24°C na cały dzień zadowala Priyę (95), ale zostawia Marca na poziomie 20, a wyłączenie ogrzewania to ten sam błąd w drugą stronę (15 i 92). Rzucanie monetą każdego ranka wydaje się sprawiedliwe, ale zostawia oboje tuż pod linią (45 i 44), więc też odpada. Dwie propozycje ją przekraczają. Chłodne mieszkanie plus budżet na ciepłe koce daje 60 dla Priyi i 74 dla Marca, a ustawienie 20°C i sprawiedliwy podział rachunku daje 68 i 66.
Obie są korzystne dla obu stron, ale gra ocenia porozumienie według najmniej zadowolonej strony. Minimum porozumienia z kocami wynosi 60; minimum porozumienia z 20°C wynosi 66, najwięcej spośród dostępnych opcji, więc zdobywa ono wszystkie trzy gwiazdki, a porozumienie z kocami dwie. Oba porozumienia sumują się do tych samych 134 punktów; różni je to, jak równo punkty są rozdzielone.
Bridge It to łamigłówka negocjacyjna polegająca na znajdowaniu kompromisów zapewniających obopólne korzyści.
Wybieranie rozwiązania i obserwowanie dwóch wskaźników zadowolenia, gdzie zalicza tylko prawdziwy kompromis, to rozwiązywanie konfliktów jako poszukiwanie wspólnych korzyści.
Najpierw pojawiła się matematyka. Jako doktorant w Princeton John Nash sformułował problem przetargu: dwie strony mogą podzielić się zyskiem, który wspólnie wytwarzają, ale na jaki podział powinny się zgodzić? Jego odpowiedź i konkurencyjne rozwiązania bada się w ramach przetargu kooperacyjnego. Bridge It punktuje według jednego z tych konkurencyjnych rozwiązań, egalitarnego rozwiązania przetargu wprowadzonego przez Ehuda Kalaia, które ocenia porozumienie według zadowolenia strony znajdującej się w gorszym położeniu. Kalai zauważył, jak bliskie jest ono poglądom Johna Rawlsa, który dowodził, że ludzie wybierający zasady w sytuacji pierwotnej przyjęliby właśnie tę regułę maksyminu.
Stronę praktyczną wniósł Harvard Negotiation Project. W książce Dochodząc do TAK (1981) Roger Fisher i William Ury dowodzili, że negocjatorzy powinni skupiać się na interesach, a nie na stanowiskach: na tym, czego każda strona naprawdę potrzebuje, a nie na tym, czego początkowo żąda. To właśnie tę umiejętność nagradza tu każdy spór. Większość impasów ma oczywistą odpowiedź, która w pełni zadowala jedną stronę, a lepsza opcja zwykle kryje się w tym, czego obie strony potrzebują, a nie w tym, o co prosiły.
Wymóg zadowolenia obu stron jest własnym ograniczeniem gry. Wyklucza on łatwe odpowiedzi, które oddają jednej stronie wszystko.
Bridge It to oryginalna, darmowa gra przeglądarkowa stworzona dla PlayPendium: dziesięć codziennych impasów rozdawanych po pięć na rundę, od wojny o termostat po wspólny pas ogrodu, a w każdym jedno najsprawiedliwsze porozumienie do znalezienia. Nie należy jej mylić z Bridg-It, papierowo-ołówkową grą w łączenie autorstwa Davida Gale’a z końca lat 50. XX wieku, wersją gry przełącznikowej Shannona, w której dwaj gracze ścigają się, by połączyć przeciwległe boki siatki.