Ustal cenę swojego stoiska z napojami w zależności od pogody danego dnia, obserwuj na żywo reakcję krzywej popytu i szukaj ceny, przy której zysk jest najwyższy.
Każdy dzień przynosi pogodę (niebo, temperaturę i wydarzenie, takie jak festyn uliczny albo skok cen cytryn) oraz koszt każdego sprzedanego kubka. Przesuwaj cenę od 0 $ do 6 $, co 5 centów. Wykres pokazuje, ile kubków sprzeda się przy każdej cenie: podnieś cenę, a sprzeda się mniej kubków; obniż ją, a sprzedasz więcej, ale zarobisz mniej na każdym. Zacienione pole to twój przychód, cena razy liczba kubków, a wskaźniki pokazują kubki, przychód i zysk (przychód minus koszt kubków).
Gdy cena ci odpowiada, kliknij Otwórz stoisko, aby sprzedawać. Karta wyniku pokazuje twój zysk, najlepszy możliwy zysk tego dnia i cenę, która go daje. Twój wynik to twój zysk jako część tego najlepszego zysku, w skali do 1000.
Załóżmy, że przy cenie 0 $ sprzedałoby się 100 kubków, każdy dodatkowy dolar zabiera 20 kubków, a każdy kubek kosztuje cię 50 centów. Przy 2,00 $ sprzedajesz 60 kubków: 120 $ przychodu, 30 $ na kubki, 90 $ zysku. Linia przerywana leży przy 2,50 $, gdzie przychód jest największy (125 $ z 50 kubków, 100 $ zysku). Ale najlepsza cena to 2,75 $: 45 kubków, 123,75 $ przychodu, 22,50 $ na kubki i 101,25 $ zysku, czyli idealne 1000. Zatem 2,00 $ daje 889 punktów, a 2,50 $ daje 988.
W trybie Versus tego samego dnia stoisko komputera po drugiej stronie ulicy otwiera się z ceną 1,65 $. Zażądaj 2,75 $, które były najlepsze przy grze w pojedynkę, a klienci przejdą na drugą stronę ulicy: sprzedasz pół kubka. Wyrównaj do jego 1,65 $, a każdy z was sprzeda po 33,5 kubka z zyskiem 38,53 $. Podetnij cenę do 1,50 $, a sprzedasz 38 kubków z zyskiem 38,00 $, podczas gdy zysk komputera spadnie do 35,07 $; wygrasz więc dzień, ale zarobisz mniej niż przy wyrównaniu, a jutro komputer odpowie ceną 1,60 $.
Gra Pour Decisions zamienia krzywą popytu w coś, co możesz przesuwać, dzięki czemu kompromis między ceną a sprzedażą się odczuwa, a nie wkuwa na pamięć, a tryb Versus pokazuje, dlaczego konkurencja obniża ceny.
Krzywe popytu jako pierwszy narysował francuski matematyk Augustin Cournot w 1838 roku, a Principles of Economics (1890) Alfreda Marshalla spopularyzowały wykres podaży i popytu, umieszczając cenę na osi pionowej, czego podręczniki trzymają się do dziś (podaż i popyt: historia). Gra Pour Decisions umieszcza natomiast cenę na dole, ponieważ to ona jest tym, co kontrolujesz. To, jak bardzo spada sprzedaż, gdy cena rośnie, nazywa się cenową elastycznością popytu.
Stoisko z napojami wywodzi się z klasyki komputerowej edukacji, gry Lemonade Stand, napisanej w 1973 roku przez Boba Jamisona z Minnesota Educational Computing Consortium, w której gracze przez 12 dni, kierując się prognozą pogody, ustalają cenę za szklankę, liczbę szklanek do przygotowania i szyldy reklamowe.
Tryb Versus wywodzi się ze słynnego rozumowania. W 1883 roku Joseph Bertrand, recenzując książkę Cournota, zauważył, że rywalizujący sprzedawcy konkurują ceną, a w najprostszej wersji wystarczy dwóch sprzedawców, by zbić cenę do poziomu kosztów; to „paradoks Bertranda”. Gdy nie wszyscy klienci przechodzą do tańszego sprzedawcy, na przykład dlatego, że stoiska stoją w różnych miejscach, ceny pozostają powyżej kosztów (konkurencja Bertranda). Gra Pour Decisions korzysta z tej wersji: tańsze stoisko przejmuje część klientów rywala, ale nie wszystkich.
Pour Decisions to oryginalna gra PlayPendium. Wyrosła z jednego pomysłu: krzywa popytu w podręczniku to nieruchomy obrazek, ale ustalanie ceny to suwak, który przesuwasz, aż zysk przestanie rosnąć. Rozgrywka trwa minutę lub dwie, nie wymaga instalacji ani konta, a tryb Dzienny jest taki sam dla wszystkich.