Gra na nerwy i kłamstwa: rzucaj dwiema kośćmi w ukryciu, ogłaszaj wartość co najmniej równą poprzedniej stawce i wyzwij następnego gracza, by zdemaskował Twój blef.
Rzucasz dwiema kośćmi w ukryciu i ogłaszasz wartość, która musi być co najmniej równa poprzedniej — możesz swobodnie kłamać o tym, co naprawdę wypadło. Następny gracz albo Ci wierzy i musi ogłosić wyższą wartość, albo oskarża Cię o kłamstwo, a wtedy rzut zostaje ujawniony.
Mia to gra ludowa, co oznacza, że nikt jej nie spisał aż do długo po tym, jak ludzie w nią grali, i nie przetrwała żadna opowieść o jej pochodzeniu, którą warto by powtarzać jako fakt.
Można natomiast powiedzieć, gdzie się plasuje. Należy obok liar's dice do małej rodziny gier, w których kości są niemal przypadkowe: dwie kości, kubek i wymóg ogłoszenia wyniku, który może, ale nie musi być tym, który wyrzuciłeś.
Struktura jest niezwykle zwarta. Każdy gracz ma garść żyć, każda tura wymusza wybór między mówieniem prawdy, kłamaniem a nazwaniem poprzedniego gracza kłamcą, a pomyłka tak czy inaczej kosztuje życie. Nie ma planszy, wyniku ani niczego do zbudowania — jest tylko odczytywanie innych ludzi.
Mia to tradycyjna gra karciana z kośćmi i blefem z domeny publicznej. To oryginalna, darmowa wersja przeglądarkowa z trzema poziomami CPU, lokalnym trybem hotseat dla maksymalnie czterech osób oraz grą online.