Dodawaj organelle, aby rosnąć, ale każde z nich spala energię, a większa komórka jest droższa w utrzymaniu: podtrzymuj dopływ ATP albo zagłodzisz komórkę.
Twoja komórka zaczyna z jednym mitochondrium, jednym rybosomem, 20 ATP (swoją energią), 30 składnikami odżywczymi i pełnym zdrowiem. Wydawaj ATP na budowę organelli: mitochondria przetwarzają składniki odżywcze w ATP, chloroplasty wytwarzają ATP ze światła, lizosomy trawią pokarm na składniki odżywcze, rybosomy wytwarzają białka, łaty błony łagodzą szkody wyrządzane przez wirusy, a jąderka dodają magazyn ATP i powolną samonaprawę. Każde organellum kosztuje też co sekundę ATP tylko po to, by dalej działać.
Każde organellum powiększa komórkę, a większa komórka płaci więcej: koszt budowy i utrzymania każdego organellum mnoży się przez 1 + (organelle ÷ 80), więc przy 40 organellach wszystko kosztuje 1,5 raza więcej. Składniki odżywcze mogą wnikać tylko przez błonę, której powierzchnia rośnie wolniej niż komórka, więc powyżej pewnej wielkości dodatkowe lizosomy przestają pomagać. Gdy zabraknie ATP, każda brakująca jednostka ATP kosztuje 2 punkty zdrowia.
Od 25. sekundy atakują wirusy, każdy silniejszy od poprzedniego. Dopóki wirus jest w komórce, każdy rybosom wytwarza 0,9 białka na sekundę, a każde kosztuje 1,5 ATP. Suwak dzieli je między białka przeciwwirusowe, które niszczą wirusa, a białka naprawcze, z których każde przywraca 0,5 zdrowia. Przetrwaj 3 minuty, aby wygrać.
Na początku twoje mitochondrium wytwarza 4 ATP na sekundę, a utrzymanie obu organelli kosztuje około 1,13, więc zyskujesz 2,87 ATP na sekundę. Mitochondrium potrzebuje 1,2 jednostki składników odżywczych na sekundę, ale do środka dyfunduje tylko 1, więc początkowy zapas 30 powoli się wyczerpuje; gdy się skończy, mitochondrium działa z mocą pięciu szóstych, a ty zyskujesz 2,21.
Zbudowanie od razu drugiego mitochondrium (12 ATP) przynosi odwrotny skutek: gdy zapas się wyczerpie, oba dzielą tę samą 1 jednostkę składników odżywczych na sekundę, więc razem nadal wytwarzają tylko 3,33 ATP, podczas gdy koszty utrzymania rosną, a twój zysk spada do 1,67. Zbuduj do tego lizosom (10 ATP), a dopływ składników odżywczych wzrośnie do 2,1 na sekundę: dwa mitochondria wytwarzają 7 ATP, utrzymanie wynosi 2,1, a ty zyskujesz 4,9 ATP na sekundę.
Cell Sprawl zamienia komórkę w budżet energetyczny: każda część musi na siebie zarobić, a większe nie znaczy automatycznie lepsze.
Każde organellum działa dzięki ATP, cząsteczce, której komórki używają do przenoszenia energii. Dwa z nich były niegdyś niezależne: teorię, że mitochondria i chloroplasty pochodzą od wolno żyjących bakterii pochłoniętych przez inną komórkę, zarysował Konstantin Mereżkowski w 1905 roku, a w 1967 roku Lynn Margulis przywróciła ją, popierając dowodami (symbiogeneza).
Komórki pozostają małe, ponieważ mała komórka ma dużą powierzchnię w stosunku do objętości, co pomaga jej pobierać składniki odżywcze przez błonę; gdy komórka rośnie, jej objętość zwiększa się szybciej niż powierzchnia (stosunek powierzchni do objętości). Limit wielkości w grze Cell Sprawl to właśnie ta reguła.
Resztę gra upraszcza. Prawdziwe zakażone komórki nie wytwarzają przeciwciał, które pochodzą z komórek plazmatycznych układu odpornościowego; zamiast tego uwalniają interferony chroniące sąsiednie komórki, po raz pierwszy opisane przez Alicka Isaacsa i Jeana Lindenmanna w Londynie w 1957 roku (interferon). Prawdziwe jąderko wytwarza części rybosomów, a nie magazynuje energię, a chloroplasty występują głównie w komórkach roślin i glonów, a nie obok wszystkich innych organelli, jak w grze.
Cell Sprawl to oryginalna gra PlayPendium. Zaczęła się od jednego pytania: ile kosztuje komórkę utrzymanie w działaniu każdej z jej części? Rozgrywka trwa do trzech minut, nie wymaga instalacji ani konta, a wyzwanie codzienne jest takie samo dla wszystkich.