Bomb Float · Żywność dla myśli
Szybowanie nie bez powodu trafiło do tytułu. To jedyny czasownik, który odróżnia grę Bomb Jack od każdej innej platformówki z 1984 roku, i ten, wokół którego Bomb Float buduje całe swoje wrażenie ruchu.
Napisane i zredagowane po angielsku. Ta polska wersja powstała w wyniku tłumaczenia maszynowego; tam, gdzie liczy się precyzja, rozstrzygający jest angielski oryginał. Przeczytaj oryginał po angielsku →
Bohater gry Bomb Float ma do dyspozycji niemal nic i o to właśnie chodzi. Potrafi biec w lewo, biec w prawo i wcisnąć jeden klawisz skoku. Z tego jednego klawisza silnik wydobywa pięć odrębnych zachowań, a nauczenie się, gdzie przebiega granica między nimi, to większość tego, co znaczy być w tej grze dobrym. 3
Wciśnij skok, stojąc na ziemi, a bohater dostaje stały kopniak w górę: silnik ustawia jego prędkość pionową na −270 pikseli na sekundę (ujemną, bo na ekranie góra jest ujemna). 3 To pierwsze zachowanie: wybicie. Drugie to zmienna wysokość. Jeśli puścisz klawisz, gdy bohater wciąż się wznosi po skoku z ziemi, silnik mnoży jego prędkość ku górze przez 0,45, ucinając resztę wspinaczki. Podbicie w powietrzu jest z tego wyjęte: to impuls o stałej wysokości i puszczenie klawisza po nim niczego z niego nie ucina. 3 Stuknięcie daje podskok, przytrzymanie — pełny wyskok. Każda dobra platformówka od czasów Super Mario Bros. ma jakąś wersję tego mechanizmu, a ta z Bomb Float jest podręcznikowa.
Trzecie zachowanie to takie, po które gracz automatowy sięga odruchowo. Stuknij klawisz ponownie, gdy bohater jest już w powietrzu, a dostanie świeży kopniak w górę: jego prędkość pionowa zostaje ustawiona na −230 px/s wobec −270 przy skoku z ziemi. To warte jakieś 33 piksele wspinaczki przy 46 pikselach skoku z ziemi, więc podbicie to trochę mniej niż trzy czwarte skoku. Ma trzy takie stuknięcia na jeden lot, a odnawiają się dopiero wtedy, gdy stopy czegoś dotkną, więc bohater potrafi się wspinać, ale nie potrafi po prostu latać: skok z ziemi plus trzy podbicia kupują z grubsza 144 piksele wysokości, a potem jest bez środków, dopóki nie wyląduje. 3 To ten drugi czasownik, na którym opiera się oryginalna gra automatowa, i dlatego poziomy są piętrowane tak, jak są — półki nad pierwszą kondygnacją są po prostu poza zasięgiem pojedynczego skoku. Czwarte i piąte zachowanie to miejsce, w którym rzecz przestaje być podręcznikowa, a zaczyna być Bomb Float.
Gdy bohater jest już w powietrzu i przestał się wznosić, przytrzymanie klawisza skoku robi to, z czego słynie oryginalna gra automatowa: spowalnia jego spadanie do powolnego dryfu. Silnik realizuje to dwiema grawitacjami. Zwykła grawitacja ciągnie z przyspieszeniem 760 px/s². Ale w chwili, gdy bohater jest oderwany od podłoża, trzyma skok i już się nie wznosi — począwszy od punktu szczytowego lotu — silnik przełącza go w stan szybowania i podmienia grawitację na szybowniczą, ledwie 150 px/s², zaledwie jedną piątą zwykłego ciągu. 3
Ogranicza też prędkość. Zwykły spadek jest ograniczony prędkością graniczną 360 px/s; spadek w szybowaniu jest ścięty do zaledwie 90 px/s, czyli jest czterokrotnie wolniejszy. 3 Różnica między spadaniem a szybowaniem jest więc ogromna: jedna piąta przyspieszenia i jedna czwarta prędkości maksymalnej. Puść klawisz, a grawitacja natychmiast wraca do pełni: to piąte zachowanie, celowy zrzut, i tak właśnie schodzisz szybko w dół, kiedy trzeba. Przytrzymaj go zamiast tego, a bohater zawisa, dryfując na boki ze swoją zwykłą prędkością biegu i ledwie się obniżając.
| Wielkość | Spadanie | Szybowanie |
|---|---|---|
| grawitacja (px/s²) | 760 | 150 |
| prędkość graniczna spadania (px/s) | 360 | 90 |
| prędkość skoku (px/s) | −270 | −270 |
| podbicie w powietrzu (px/s) | −230 | −230 |
| prędkość biegu (px/s) | 96 | 96 |
Te liczby to całe wrażenie z gry zamknięte w tabeli. Ponieważ pozioma prędkość biegu pozostaje stałe 96 px/s — czy stoisz na ziemi, czy skaczesz, czy szybujesz — przytrzymane szybowanie zamienia skok w długi, płaski, sterowalny ślizg. Nie tyle rozwiązujesz skok, ile sterujesz opadaniem. Na polu gry wysokim na ledwie 240 pikseli spadek ścięty do 90 px/s daje ci niemal trzy sekundy na wybór miejsca lądowania — wieczność jak na standardy automatów i dokładnie ten zapas, którego potrzebujesz, gdy półka, w którą celowałeś, właśnie wyleciała spod ciebie w powietrze. 3
Skok to zobowiązanie. Szybowanie to negocjacja: targujesz się z grawitacją, jedno przytrzymane wciśnięcie przycisku po drugim, aż znajdziesz miejsce do lądowania.
Rozszybowana platformówka ma swoją reputację i nie zawsze łaskawą: w grze na precyzję potrafi sprawiać wrażenie nieprecyzyjnej, bohatera, który nie chce zejść na dół wtedy, gdy tego chcesz. Ale gra Bomb Jack zrozumiała już w 1984 roku, a Bomb Float odkrywa to na nowo, że szybowanie jest idealne do gry w zbieranie rozgrywanej na jednym nieruchomym ekranie. Kiedy celem jest dotknięcie każdej bomby, a nie przetrwanie toru przeszkód z pikselowo ciasnymi skokami, czas zawisu jest zaletą. Pozwala celować na nowo w locie, przemykać między patrolującymi wrogami i poprawiać trasę w biegu. 1
Silnik pochyla się ku tej wyrozumiałości także w drobiazgach gdzie indziej. Po każdej śmierci bohater pojawia się z odcinkiem nietykalności, całymi 1,5 sekundy, więc odrodzenie nigdy nie zrzuca cię prosto na czekającego wroga. 3 Cała symulacja chodzi tymczasem na stałym kroku czasowym 60 herców, więc szybowanie zachowuje się identycznie na każdej maszynie, a dane ziarno zawsze rozmieszcza bomby tak samo i zapala ich lonty w tej samej kolejności (sam kształt ekranu pochodzi z ręcznie dobranego zestawu, który zmienia się cyklicznie wraz z poziomem). 3 Wyrozumiały ruch, deterministyczna fizyka: to właśnie to połączenie sprawia, że rozszybowana gra wydaje się uczciwa, a nie rozlazła.
Bomb Float jest w gruncie rzeczy grą na wynik i dziedziczy to DNA prosto z automatów. Wyczyszczenie ekranu nigdy nie stoi tak naprawdę pod znakiem zapytania u wprawnego gracza; pytanie, które gra faktycznie zadaje, brzmi: ile punktów wyciągnąłeś przy okazji? Punktacja jest zbudowana tak, by nagradzać dyscyplinę i karać niedbałość. 1
Motorem wyniku jest łańcuch. Każda zapalona bomba, którą chwycisz, warta jest równe 100 punktów bazowych, ale zwiększa też licznik łańcucha, a każde chwycenie dokłada na wierzch premię równą 100 razy długość łańcucha. 3 Pierwsza bomba warta jest więc 200: 100 bazowych plus 100 premii za łańcuch; dwudziesta czwarta, jeśli łańcuch ani razu się nie zerwał, warta jest 2500. To łańcuch sprawia, że czysty, nieprzerwany przebieg przez wszystkie dwadzieścia cztery bomby punktuje nieporównanie lepiej niż przebieg poszarpany, i przez niego właśnie śmierć boli podwójnie, bo zgon zeruje łańcuch. 3 Silnik przechowuje nawet twój najlepszy łańcuch z całego przebiegu jako statystykę, po cichu zapraszając cię, byś go pobił.
Zapalona bomba: 100 bazowych plus premia 100׳ańcuch. Pokonanie wroga w mocy: 500. Zebranie wszystkich 24 bomb: premia za poziom w wysokości 1000 punktów. A nagrodowy dopalacz „2× score” (podwójny wynik) mnoży wszystko, co zdobędziesz do końca przebiegu. 3 Optymalna linia to nie tylko „wyczyść ekran”, lecz „wyczyść go, ani razu nie zrywając łańcucha, i spieniędz monetę mocy przy zbitym tłumie”.
Ta moneta mocy jest bezpośrednim potomkiem odbijającego się „P” z gry Bomb Jack. W oryginale — jak odnotowuje artykuł Wikipedii o grze Bomb Jack — napełnienie wskaźnika premii przywołuje „okrągłe, odbijające się »P«”, które „na krótki czas zamieni wszystkich wrogów w monety premiowe”. 1 Bomb Float zachowuje tę fantazję i precyzyjnie ją odmierza: chwycenie monety daje bohaterowi 6 sekund, w czasie których dotknięcie wroga pokonuje go za 500 punktów, zamiast zabijać ciebie. 3 Gracz maksymalizujący wynik nie chwyta monety w chwili, gdy staje się to bezpieczne; zachowuje ją na moment, w którym wrogowie są najgęściej zbici, i zamienia panikę w żniwa.
Nic z tego nie istniałoby bez małej gry automatowej z 1984 roku, którą dawna firma od sprzętu do sprzątania wypuściła pod nazwą Tehkan. Wikipedia opisuje grę Bomb Jack jako „platformówkę z 1984 roku wyprodukowaną i wydaną przez Tehkan”, zaprojektowaną przez Michitakę Tsurutę i Kazutoshiego Uedę, z bohaterem w pelerynie, który „potrafi wykonywać wysokie skoki i unosić się w powietrzu”, a jego celem jest „zebranie wszystkich 24 czerwonych bomb na ekranie”. 1 Tehkan przemianował się na Tecmo dopiero w 1986 roku, więc na oryginalnym szyldzie automatu nigdy nie widniało „Tecmo's Bomb Jack” — to szczegół, który warto mieć poukładany. 2
To, co sprawiło, że gra się przyjęła, nie było założeniem, lecz haczykiem kolejności. Bomby nie były wymiennymi kropkami. „Gdy zbierze się jedną bombę — czytamy w zapisie — bomby będą zapalać się po kolei; jeśli zbierze się zapaloną bombę, zapali się kolejna”, a zebranie tej zapalonej szybciej napełniało wskaźnik premii. 1 Ta dobrowolna dyscyplina — goń zapalony lont po kolei, żeby punktować, albo chwytaj to, co najbliżej, byle wyczyścić ekran — jest zalążkiem wszystkiego, co Bomb Float robi ze swoim łańcuchem. Hołd po prostu utwardza sugestię w prawo: tutaj aktywna jest wyłącznie bomba z zapalonym lontem.
Oryginał owinął tę pętlę w automatową ekonomię, którą Bomb Float w większości zostawia za sobą. Gra Bomb Jack dokładała literowe znajdźki: „B”, które podnosiło mnożnik punktów aż pięciokrotnie, „E” za dodatkowe życie, rzadkie „S”, które dawało darmową grę, a swoje „pięć różnych ekranów” zaludniała ptakami i mumiami, które potrafiły przeobrażać się w latające spodki i kule. 1 Bomb Float zachowuje dwa pomysły o największym charakterze — kolejność zapalonych lontów i monetę zjadającą wrogów — a po cichu porzuca automatowe akcesoria, które miały sens tylko wtedy, gdy maszyna chciała od ciebie następną monetę.
| Bomb Jack, rok 1984 | W tej wersji |
|---|---|
| bohater w pelerynie: wysoki skok + szybowanie | zachowane jako rdzeń fizyki |
| 24 bomby na jednym ekranie | zachowane, dokładnie |
| premiowa kolejność zapalonych lontów | zachowana, utwardzona w regułę |
| odbijające się „P”, zjadacz wrogów | zachowane jako moneta mocy |
| litery premiowe B / E / S | porzucone |
| przeobrażające się typy wrogów | uproszczone do kul i ptaków |
| — | dodane: detonujące bomby, które odkształcają teren |
To uczciwe pytanie, dlaczego projekt z 1984 roku w ogóle wciąż udźwignie nową grę, skoro tak wiele z jego epoki zestarzało się w czystą nostalgię. Odpowiedź brzmi: rdzeń gry Bomb Jack jest niezwykle abstrakcyjny. To nie jest gra o konkretnej fikcji ani o konkretnej obsadzie wrogów; to gra o unoszącym się ciele, ustalonym zbiorze celów i dobrowolnej kolejności, która nagradza zdyscyplinowanych. To idee geometryczne, a nie epokowe, a geometria się nie starzeje. 3
Zakład gry Bomb Float brzmi tak: można wziąć ten ponadczasowy szkielet, wiernie oddać jego szybowanie we współczesnej deterministycznej fizyce, zachować jego duszę gry na wynik, a potem dołożyć dokładnie jeden nowy organ — bomby, które przebudowują poziom w miarę, jak go czyścisz — i ciało go nie odrzuci. Sądząc po kodzie, zakład wychodzi właśnie dlatego, że szybowanie już tam było, gotowe cię złapać. Gra, w której podłoże samo się przestawia, byłaby okrutna, gdyby bohater spadał jak kamień. Daj mu ślizg, parę sekund zawisu i prędkość biegu, która nigdy się nie zmienia, a osypujący się teren staje się zagadką, którą naprawdę da się rozwiązać w powietrzu. 3
Bohater w pelerynie nauczył się szybować w 1984 roku. Cztery dekady później podłoże wreszcie nauczyło się ruszać, i to właśnie szybowanie sprawia, że ruchome podłoże daje się ograć.
To cicha teza całej serii. Bomb Float nie jest nostalgią dla samej nostalgii ani remakiem. To argument, że najlepsze czterdziestoletnie pomysły to te dostatecznie abstrakcyjne, by wciąż dało się na nich budować, i pokaz tego, co potrafi jeden starannie dobrany nowy pomysł, położony na unoszącym się bohaterze i dwudziestu czterech bombach. 1